23 Ekim 2013 Çarşamba

Dağınık

Şarkısı: Flat Shoes
Her gün karşılaşıp da hiçbir şey konuşmadığımız yerdeyiz.
Elim ayağım dolaşmış bir halde geçiyorum yanından.
Ne düşünüyorsun o anda? Bilmek isterdim.
Konuşma bile. Hissettir. Söyleyeceklerini hissettir bana gözlerinin fısıltısıyla.
Neyse.
Gözlerim gökyüzünü arıyor. Pencerenin önüne geliyorum.
Kuşlar var havada. “Sen de görüyor musun kuşları?” diyorum kendi kendime.
Bir ses geliyor. Gayet net, pürüzsüz bir ses bu. Azıcık utangaç.
“Görüyorum” diyor. Gözlerimin en derinlerini görmek istercesine bakıyorsun.
Sensin.
Aptalca bir şaşkınlık var bende. ‘Ne desem ki şimdi, ne denir ki’ diye düşünüyorum.
Telaşımı fark edip gülümsüyorsun. ‘Komik miyim yani, ne oluyor’ demek istiyorum bir an.
Yağmur başlıyor aniden.
Zil çalıyor. Gözümü açıyorum. Sınıftayım. Rüyaymış.
Usulca koridora çıkıyorum.
Yoksun.
Kuşlar yok, yağmur da yağmıyor.
Pencereyi açıyorum.
“Sen de görüyor musun kuşları?” diye fısıldıyorum.
“Göremezsin ki. Yoklar çünkü. Olsa bile dokunamazsın. Dokunsan da hissedemezsin.”
Bekliyorum.
Gelmiyorsun.
Rüzgar okşuyor tenimi.
Gelmiyorsun.
Gökyüzü grileşiyor, yağmur atıştırıyor.
İşte! Kuş sesleri! Geldiler, kuşlar geldiler.
Sen de gelirsin sanıyorum, gelmiyorsun.
Yağmur yağıyor, kuşlar uçuyor.
Gelmiyorsun.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder