22 Mayıs 2013 Çarşamba

Tuhafım ben.



Yazamıyorum uzun zamandır. Bahsedemiyorum senden. O kadar meşgulüm ki acılarımı dindirmekle.
Unutamıyorum. Unutmak istemiyorum. Sesini duymak istiyorum.
Seni yalnız bırakmak istemiyorum. Zor zamanlar geçiriyorsun biliyorum. Ama izin vermiyorsun ki yanında olmama. Anlamlandıramıyorum. Niye böylesin? Neden bu kadar karmakarışıksın? Bir ömür yeter mi ki seni çözmeye?
Bana yaşattıklarının aynısını başkalarına yaşatırken buluyorum kendimi bazen. Sana benziyorum gittikçe. Ben bile tanıyamıyorum kendimi artık. Meğer ne çok değişmişim senden sonra, seninle.
Duygularımı kontrol etmem mümkün olmuyor zaten hiçbir zaman. Ağlaya ağlaya fıkra anlatabilecek potansiyele sahibim mesela.
Uyuyamıyorum. Tam beş gün oldu. Uyutmuyorsun. Rahat bırakmıyorsun. Bir gün bir hafta gibi geliyor artık. Yaşa yaşa bitmiyor. Ecelimle de ölemiyorum. Zombi gibi yaşamaya çalışıyorum.
Pişman olacağına, bana yalvaracağına, tükürdüğünü paşa paşa yalayacağına o kadar eminim ki.
Daha da bir şey söylemeyeceğim sana.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder