11 Mayıs 2013 Cumartesi


Özür dilerim, ben yine tutamadım kendimi. Yine nefret edemedim senden, yine bitiremedim seni. Ne kadar denesem de, silemedim içimdeki sevgini. Öyle çok özlüyorum ki seni, hayır senin yerinde olsam daha fazla kıyamazdım bana. Ama nasılda mutlusundur şu an, ahım kaldı sanıyordum ama yok heralde. Çok iyisin diye duydum. Öyle dediler işte. Eh biraz üzüldüm ama merak etme, bende iyiyim. İyi olmaya çalışıyorum, senden sonra ne kadar olabilirsem. Zor oldu ama yinede mutluyum. Hem de o kadar mutluyum ki, seninle olduğum zamandan az acı çekmeye başladım artık. Nasıl diyebilirim, alıştım sanki biraz. Ee tabi hayli zaman geçti, böyle olması lazım, böyle olmalı. Ama bazen aklıma geliyorsun ve işte o zaman her şey eskiye dönüyor, bir an o kadar kötü hissediyorum ki. Ama merak etme biraz sonra geçiyor. İnsanı en çok üzen, unutulmayan anılar derler, gerçekten öyle. Ben seni unuttum da onları unutamadım ki zaten. Bakarsın zamanla onlar da unutulur, ne dersin? Bende isterim senden geriye hiçbir şey kalmasın ama zor, çok zor. Bana sorarsan bu noktaya geleceğimiz aklımın ucundan bile geçmezdi. Ama olsun alışıyorum ben. Sonra neyin ne olduğunu da öğrendim mesela. Saf değilim artık. Kimseye inanmıyorum, güvenmiyorum da. Sevmek dersen zaten olmayacak bir şey. Ben bunları neden anlatıyorum ki, bak yine geldin aklıma. Hiç yoktun oysa, hiç yoktun ama var olman asıl zor olan. Zor, çok zor ama olsun. Dedim ya alıştım ben. Uzatmak istemem, mutlusun diye de duydum ya zaten, bende mutluyum çok. Hiç olmadığım kadar, hiç olmadığın kadar. Çok mutluyum, iyiyim, huzurluyum, gülüyorum, eğleniyorum ve en önemlisi de sen yoksun. Daha ne olsun…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder