16 Nisan 2013 Salı

İki Cami Arasında Aşk

~Sen beni, sevdiğin, ben de seni sevdiğim için aramızda bir dünya yaratıldı. Ben de, sen de bu dünyadaki her şeyi sevdik; her şey de bizi sevdi. Tıpkı âlemdeki her şeyin Allah’ı sevmesi gibi.
~İnsanlar yaratılışları gereği madde ile mana dengesinde yaşamak isterlermiş. Madde tükenince geride bıraktığı boşluğu mana doldurur yahut mana yükselince madde bendeni terk edip gidermiş. Zaten Allah’ta insanı bu madde mana dengesi üzerine yaratmış. İnsanın içinde, her biri yarı yarıya etkinmiş. Mutlu olmak veya iyi kulluk edebilmek için maddenin göstergesi olan beden, eller, ayaklar, kirpikler, gözler ile mananın göstergesi olan düşünce, duygu, iman gibi bahisler birbiriyle dengeli tutulmalıymış. İnsan, bunların her ikisini de eşit kabullenir veya sahiplenirse bahtiyar bir ömür sürermiş.
~Her ne ki arıyorsun; aradığın ancak sensin. İyinin de kötünün de fidanı senin içinde büyür. Her meyvenin içi, kabuğundan yeğdir.
~Bütün mesele ırmak olup koşmalı mı yoksa göl olup dinlenmeli miyim sorusunda düğümleniyor.
~Allah’ın rahmetinin gelmediği hiçbir an yoktur. Kul gelen rahmeti göremiyor diye taatinin kesip dostluğu zedelememelidir.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder