4 Şubat 2013 Pazartesi


Şarkısı : Mavi
Hayat çok zor be blog. Bazen şu blogdan başka sığınabileceğim hiçbir şey olmadığını fark ediyorum.
Herkes beni suçluyor. Hiç kimse beni sevmiyor.
Eğer senin de kalbin olsaydı eminim sen de sevmezdin be blog.
Çok kötüyüm ben dimi? Ders çalışmak istemek, bir tanecik dosta sahip olmak istemek, bir şeyler olsun diye çabalamak, aşık olmak, hayal kurmak..
Bunlar zaten dünyanın en kötü şeyleri dimi? Eğer bunlar kötü şeyler değilse beni niye herkes sürekli yanlışlar, hatalar yapıyormuşum gibi yargılamaya devam ediyor?
Bir arkadaşım vardı, iyi bir arkadaşım vardı. Mutluydum onunla, eğleniyorduk beraberken. Akıl verirdik birbirimize çoğu zaman. Ne mi oldu? İki tane kız egosunu şişirdi, atılan kazıkların hedefi de ben oldum.
Annemin gözünün tutmadığı bütün arkadaşlarımda bir bokluk oldu her zaman zaten.
Patlıcan bile bıraktı gitti beni bak. Annem Patlıcan’ı da istemiyordu zaten.
Yapayalnızım artık.
Ne öğrendim biliyor musun blog?
Güvenmeyeceksin. Hiç kimseye, hiçbir şeye..
Ama ben hala tek bir kişiye güvenmeye devam ediyorum. O da yanımda değil.
Büyük hataların en büyüğüymüş meğerse be blog. Küçükken aşk mı vardı sanki? Ağlardık tabi. Ama ödevlerimizi yapamayınca sadece. Okuldan çıkınca koşa koşa eve giderdik çizgi film izlemek için. Kazık atmak, yarı yolda bırakmak, kaçıp gitmek istemek yoktu.
Annemin sözüne karşı gelmek de yoktu. O yüzden mutluydum belki de.
Anne! Yine senin sözünü dinlesem her şey iyi olur mu?
Yoluna girer mi ki hayat?

2 yorum:

  1. çok güzel yazmışsın, içim burkuldu bir an :/ Şu anne konusunda ne kadar da haklısın.. Bir insanın her dediği mi çıkar yahu!

    YanıtlaSil
  2. teşekkür ederim.evet aynen öyle,çıkıyor işte :/

    YanıtlaSil