24 Mayıs 2012 Perşembe

KALP




Ağlamak.Zor günlerin vazgeçilmezi.Bugün de zor bir gün.Benim için,başkaları için ya da senin için.Ama üzülme.Ağlamak zarar vermez insana.Ne için ağladığın yıkar seni,bitirir ömrünü.Her dakikanı yaşanılmaz yapar.
Aynaya dönüp baktığında acılarını,üzgünlüklerini,kırgınlıkları,terk etmeleri görürsün,okursun yüzünden.Onlardır seni yaşlandıran,yiyip bitiren.
Ya mutlulukların,sevinçlerin,hoş geldinlerin…Yormaz bunlar seni.Çünkü hayatının daha büyük bir dilimini kaplar.Yaşamayı,hayatı kolaylaştıran onlardır.
Dışarıdan pekala mutlu görünebilirsin,ya kalbin?Orası da mutlu mu? Kalbindekileri rahat ettirebiliyor musun?Bir düşün.
Mutluymuş gibi görünmekten de vazgeç.Gerekirse üzül ama mutlu görünme.
Ve üzgün görünsende,kalbini iyileştirmeye bak her zaman.
Ağlasan bile mutluluktan ağla.
Kalbin sıkışsa bile yaşadığın güzellikler sebep olsun buna.
Ne olursa olsun kalbini boş bırakma.
Boş kalmış kalmış kalp,hayata doyamayan ruhlar gibidir.
Sen ruhunu değil,kalbini doyur.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder