24 Mayıs 2012 Perşembe

AYNADAKİ BEN




Biri var karşımda.Yorgun,yaşlı gözlerle bakıyor bana.Gözünde birkaç damla gözyaşı olmasına rağmen kıpkırmızı gözleri,burnu ve yüzüne yapışmış kirpiklerden belli çoktandır ağladığı.Yorulmuş hayattan.Çırpınıp durmaktan.Uğraşmasına rağmen hiçbir şey olamamaktan.Korkmuş insanlardan.En yakın arkadaşlarına,eski dostlarına,bir çırpıda  her şeye sahip olanlara,aşık olduğu insana,halinden anlamayanlara kızgın anlaşılan.Ya da kırgın.
Hıçkırmaktan dili tutulmuş,susuzluktan dudakları kurumuş öylece bakıyor bana.Ne yemek yemek geliyor içinden,ne uyumak,ne konuşmak…Varsa yoksa ağlamak.
Arada bir burnunu çekiyor,gelişigüzel dağınıkça toplanmış saçlarını düzeltiyor.
Artık böyle yaşamayı o da istemiyor.Kendini toparlıyor bedenen olmasa da zihnen.Düşüncelerini gözden geçiriyor.Daha iyi görünmeye çalışıyor omuzlarını dikleştirerek.Derince bir nefes alıyor.Her şeye yeniden başlamak istercesine…


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder